پناهگاه ضرار

در گذشته ای نه چندان دور پناهگاهها و جان پناههای کوهستانی بویژه آنها که در مناطق کم تردد و یا دور دست قرار داشتند بیشتر مکانی بودند برای اسکان شکارچیان و یا گله داران و حتی محلی برای اسکان رمه و دام در زمانهای هوای خراب. این امر در مرحله نخست همراه بود با سوزاندن تختها و کف چوبی جان پناه توسط ساکنان ناآشنا با کوهنوردی و بعد برطرف کننده نیاز کوتاه مدت این افراد به شمار می آمد.

بانیان ساخت و ساز پناهگاهها برای جلوگیری از این تخریب با نامگذاری مکانهای مختص کوهنوردان و قرار دادن مناره نام حسینه و مساجد را بر روی این مکانها قرار می دادند تا از تخریب آن توسط شکارچی و چوپان و حضور دام در هوای خراب و یا فصول سرد جلوگیری نمایند. ضمن آنکه دریافت بودجه های دولتی برای ساخت پناهگاه و جان پناه در چنین شرایطی آسانتر به نظر می رسید. نمونه این امر را می توان در ضلع شمال غرب سبلان مشاهده نمود. 

بمرور و با چنین رویکردی گروهی سودجو نیز برای تصاحب مراتع و دامنه ها بهترین راه را هزینه ساخت مسجد دراین مکانها دیده و با نیتهای سودجویانه اقدام به چنین ساخت و سازهایی نموده و می نمایند. با این نیت که پس از ساخت گنبد و بارو و کمی هزینه و شناساندن خود به عنوان خیر بتوانند زمینها و منابع طبیعی را در اختیار گرفته و صنایعی نظیر تله کابین و پیستهای اسکی را در این مکانها دایر نمایند.

چنین مکانهایی جز تخریب و نابودی مراتع و دامنه ها چیزی به همراه نداشته و تاکنون شاهد سودجویی های بسیاری از این دست بوده ایم. 

دامنه های کوههایمان پر است از چنین ساخت و سازهایی که همراه با جاده سازی بوده و نه تنها خیری به کوهنوردان نمی رساند که بر گسترش سودجویی می افزاید.مکانهایی که در اکثر فصول سال بر روی کوهنوردان بسته اند و یا با هزینه بالا به علاقمندان کوهنوردی خدمات ارائه می دهند!

گوسفندسرای جنوبی دماوند

حسینه سبلان

تله کابین گنج نامه همدان

و دهها مورد دیگر از مکانهایی هستند که به نام خدمت و با نیت سودجویی ساخته شده و تنها موجب ضرر و زیان به کوهستان هستند.
به راستی راهکار جلوگیری از این سودجویی چیست؟

و بخوانید:

توطئه مسجد ضرار و تخریب آن به دستور پیامبر اکرم

عکس از وبلاگ دیده بان کوهستان