ساعت حدود 10/10 دقیقه روز 26 مرداد ماه است. تنها حدود 200 متر تا قله گاشر بروم باقی مانده درست چند لحظه قبل بود که در تماس با کمپ اصلی گفت :"آرام بالا می رویم و از بهمن دوری می کنیم".
برف می بارد محمد در جلوی تیم راه را باز می کند. سایرین هم به دنبال او پیش می روند. ناگهان صدای مهیبی همه را در جای خود میخکوب می کند. مقبل فریاد می زند: محمد سنگ... اما سنگی در کار نیست. لحظاتی بعد جز ردپایی ناتمام چیزی بر جای نمانده و داود و حسن حیران به پودر برف حاصل از بهمنی می نگرند که می خواست محمد را ببلعد.
ساعتی بعد بچه ها پیکر نیمه جان محمد را از زیر بقایای بهمن بیرون می کشند. بهمن دیگری می آید اما آنهم توان بلعیدن او را ندارد. گویی مقدر شده خاک پاک ایران پیکر زلال محمد را ببلعد.
16 شهریور یادآور شب تلخ درگذشت محمد در تابستان 1382 و در بیمارستان شفای شهر اسلام آباد پاکستان است. یاد محمد همواره در دلهایمان خواهد بود.
محمد جایت همیشه سبز خواهد ماند.
