تعرض به طبیعت سنگان

تعرض به طبیعت سنگان
متاسفانه جاده خاكي عريضي به تازگي از ابتداي دره طالون تا روي قله پشت بند و ستيغ قله سياهسنگ در منطقه شمال سنگان كشيده شده است و از آنجا نيز بر روي خط الراس به سمت غرب (به سمت قله منار) كشيده شده، سپس از جهت شمالي خط الراس به سمت دره هاي منتهي به محدوده آسارا و جاده چالوس سرازير شده است و تعداد زيادي پايه دكل در آن در حال اخداث است. اين جاده كاملا جديد ساخته شده و هدف آن فقط انتقال برق از سياه بيشه به تهران است. توجه شما را به گزارشی از این تعرض جلب می نمایم:

بابک بهرامی نژاد- آخر هفته گذشته با هدف پاكسازي كوهستان و صعود به قله پشت بند و سياهسنگ در منطقه سنگان وارد منطقه شديم. از مسير جاده خاكي كه متاسفانه به تازگي تا بالادست دره و نزديكي هاي آبشار سنگان كشيده شده و خراشي عميق بر دل طبيعت بجا گذاشته است ادامه مسير مي دهيم. نيم ساعت بالاتر مسيرمان از مسير آبشار سنگان كه دره رو به غرب است جدا مي شود و دره رو به شمال را به سمت پشت بند پي مي گيريم. بر روي قله پشت بند به ارتفاع 3400 متر مي ايستيم. اما شيريني صعود به كاممان تلخ مي شود. چيزي را به چشمانم مي بينم كه باورش برايم سخت است. بغير از جاده اي كه از سنگان تا آبشار و باغهاي اطراف آن كشيده شده است ، جاده خاكي عريضي نيز به تازگي از ابتداي دره طالون تا روي قله پشت بند كشيده شده است. اين جاده سپس به سمت سينه كش جنوبي قله سياهسنگ ادامه پيدا كرده است و با چند زيگزاگ و بريدن شيب تند زير سياهسنگ ، تا روي قله سياهسنگ پيش رفته است و از آنجا نيز بر روي خط الراس به سمت غرب (به سمت قله منار) كشيده شده ، سپس از جهت شمالي خط الراس به سمت دره هاي منتهي به محدوده آسارا و جاده چالوس سرازير شده است. جاي بسي تاسف است. اين منطقه و قله هاي آن نظير پشت بند و سياهسنگ به دليل دوري و طولاني بودن مسير دسترسي به آن و همچنين ناشناخته ماندن آن از جانب كوهنوردان و هجوم كوهنوردان به منطقه شناخته شده تر آبشار سنگان و چشمه شاهي ، هنوز بكر مانده بودند. هميشه براي فرار از شلوغي مسيرهاي پرتردد كوهستاني ، براي صعودي بدور از هياهو ، به قلل اين منطقه در تابستان و زمستان صعود مي كردم و از بكر بودن منطقه ، سكوت ، تميزي و پاكيزگي آن لذت مي بردم. قله سياهسنگ هم به درد بي درمان ساير مناطق كوهستاني مان دچار شد. افسوس. قله پشت بند را به سمت شمال و قله سياهسنگ ترك مي كنيم و بر روي قله 3650 متري سياهسنگ مي ايستيم. بجاي صداي پرندگان ، شر شر آب روان و زوزه بادهاي كوهستان ، صداي تراكتوري فضاي كوهستان را پر كرده است. براي حل معمايي كه در ذهنمان نقش بسته است به سمت تراكتور حركت مي كنيم. سه چهار افغاني در حال گود كردن و سوراخ كردن كوه براي نصب پايه دكلهاي برق هستند و اطلاعات زيادي از علت و چرايي احداث اين دكلها ندارند. اين جاده ظاهرا به تازگي ساخته شده و هدف آن فقط انتقال برق از سياه بيشه به تهران است. سوال اينجاست كه آيا مسير ديگري براي انتقال برق نبود كه براي زدن چند تا دكل بايد كل كوه را تا ستيغ آن شخم بزنند و نابود كنند؟ نمي دانم مجوز احداث چنين جاده هايي را چه كساني صادر مي كنند. آيا منابع طبيعي ما اينقدر بدون صاحب است كه هر كسي هر طور دلش خواست مي تواند دست به نابودي طبيعت بزند و منافع خود را پيش ببرد و كسي هم جلودارش نباشد. آيا مانند جريان جاده جبهه غربي به جنوبي دماوند حتما بايد يك جاده اي كشيده شود و بعد از اينكه طبيعت از بين رفت ، جلوي متوليان آن را بگيريم. اين موضوع مصداق نوش دارو بعد از مرگ سهراب نيست؟
تعدادي عكس از اين جاده بزرگ كه فكر نمي كنم به دليل پرت بودن منطقه كسي از آن مطلع باشد جهت اطلاع به پيوست ارسال مي گردد.
6 مهر ماه 1389

تصاویر بیشتر