Saturday، July 04، 2009

تجربه اي از حوادث

تجربه اي از حوادث
تابستان گذشته همراه با وقوع حوادثي تلخ در پامير و تيان شان براي كاروانهاي ايراني بود. دو كشته بر اثر ارتفاع زدگي و چندين حادثه كه اغلب با خوش شانسي تيمها به حوادث تلخ منجر نشد. پس از بررسي و مطالعه حوادث فوق به نتايج زير رسيدم و با توجه به آغاز فصل صعودهاي تابستانه در پامير و تيان شان و احتمال حضور مجدد تيمهائي از كشورمان صلاح را بر آن ديدم تا اين تجربيات در اختيار افرادي كه قصد حضور در اين تيمها را دارند قرار گيرد. باشد تا با مطالعه ضعفهاي ديگران از بروز حوادث بيشتر جلوگيري بعمل آيد.

در زير تنها به سرفصلهاي علل وقوع حوادث اشاره مي نمايم:
  • بهره گيري از شيوه صعود آلپي و بي توجهي به الگوهاي هم هوايي و تمايل به صعود قله به هر بهاء (كه از اين مورد مي توان به عنوان مهمترين عامل حوادث پيش آمده ياد نمود).
  • نداشتن تيم پشتيباني و حركت كليه اعضاي تيم در قالب يك گروه به قصد صعود قله در حمله نهائي.
  • نبود پزشك در اغلب تيمها و سپردن نفرات بيمار به افراد فاقد تجربه و بي اطلاع از امور پزشكي و يا گروههاي ديگر.
  • نداشتن امكانات مناسب پزشكي در كمپهاي بالاتر.
  • عدم مشاوره صحيح با افراد صاحب تجربه در هيماليا پيش از آغاز برنامه و يا بي توجهي به توصيه هاي صورت گرفته.
  • بي تجربگي سرپرستان و مسئول فني تيمها در صعودهاي برون مرزي و نبود ديد مناسب از تفاوتهاي كوههاي پامير و تيان شان با كوهستانهاي داخل كشور در ميان ايشان.
  • عدم ارتباط با كمپهاي پائين تر بدليل نداشتن بيسيم.
  • همسان نبودن اعضاي تيم از لحاظ بدني و تجربه.
  • نامناسب بودن برنامه هاي تمريني در داخل كشور.
  • بستن قرارداد با شركتهاي فاقد صلاحيت و فاقد مجوز و بي تجربه در امر تورگرداني.

همچنين؛ گزارشات ارسالي سرپرستان تيمهاي حادثه ديده در برنامه سال گذشته پامير نشان مي دهد اين تيمها در شرايطي دچار حادثه شدند كه خود را مهياي صعود قله نموده بودند و در بي خبري از حال اعضاي بيمارشان راهي قله مي شدند و اين امر گوياي فرضيه صعود به هر قيمت در ميان تيمهاي فوق مي باشد.

بديهي است در ميان ساير تيمهاي ايراني حاضر در منطقه نيز مي توان موارد مشابهي را يافت كه با خوش شانسي از حادثه گريخته اند. اميدوارم با مطالعه ضعفهاي منجر به حوادث فوق در آينده شاهد كاهش تلفات در ميان همنوردانمان باشيم.

مشاهده آمار تلاشهاي ايرانيان در سال 1387

3 نظرات:

شهرام عباس نژاد گفت...

سلام
شما و دوستان رو دعوت به دیده پستی در مورد ابزارهای شکست و حمایت میکنم .

http://alamchal.blogfa.com/post-87.aspx

همشهری آنلاین گفت...

دانشمندان به یافته‌های جدیدی در مورد رابطه میزان گرد و غبار با سرعت آب شدن برف در کوهستان‌ها دست یافته‌اند

به گزارش اسوشیتدپرس نتایج مطالعات گروهی از محققان که در ژورنال آکادمی علوم انگلیس منتشر شده‌، نشان می‌دهد که گسترش بیابان‌ها و فعالیت‌های انسان که باعث جابجایی خاک و خشک شدن دشت‌ها می‌شود، به افزایش میزان گرد و غبار در هوا کمک می‌کند.

همین گرد و غبار در زمستان‌ها سطح برف‌های کوهستانی را می‌پوشاند و در اواخر زمستان و شروع فصل بهار با جذب گرمای خورشید سرعت آب شدن این منابع با ارزش را افزایش می‌دهد.

آزمایشات محققان این تیم نشان می‌دهد که برفی که عاری از خاک است 11 روز دیرتر از سطوح برف پوشیده از خاک، آب می‌شود و اضافه کردن خاک به سطح برف 7 تا 13 روز آب شدن آن‌ را جلو می‌اندازد.

آمارها نشان می‌دهد که میزان گرد و خاک کوهستان‌ها در جهان از قرن 19 میلادی تا کنون 5 برابر شده‌است.

به علاوه دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند که بیابان‌ها و دشت‌های خشک با وجود فعالیت‌های عمرانی بشر افزایش پیدا کند.

کوهنوردی برای کودکان بیش فعال مفید است گفت...

همشهري آنلاين:
کوهنوردی می‌تواند درمانی برای کودکان بیش فعال باشد.

خبرگزاری آلمان از اشتوتگارت گزارش داد، مولفان یک مقاله دانشگاهی در مجله حرفه‌ای ارگوپراکسیس نوشتند، کوهنوردی نیاز به تحرک را در کودکان بیش فعال برآورده کرده و آن را به سوی تحرک‌های کنترل شده و برنامه‌ریزی شده هدایت می‌کند.

از این رو کوهنوردی [اختلالات بينايي در كوهنوردي زمستاني] درمانی نه فقط از نظر فیزیکی به این کودکان کمک می‌کند، بلکه موجب تحولات روانی و احساسی هم در آنهایی می‌شود که دچار اختلال تمرکز حواس به خاطر بیش فعالی (ADHD) هستند، خواهد شد.

این تحقیق نشان می‌دهد که کوهنوردی به تمرکز حواس، فهم جزییات و اعتماد به دیگران کمک می‌کند.

مولفان این تحقیق نوشتند برای تقویت اثرات مثبت کوهنوردی، این فعالیت باید با دیگر فعالیت‌ها مرتبط شوند. برای مثال کارت‌های شماره‌دار می‌تواند در کیف کوهنوردی گذاشته شده و از کودک خواسته شود تا آنها را جمع بزند.

یک مزیت دیگر این روش آن است که کودکان فورا از موفقیت خود خوشحال می‌شوند که این به آنها کمک می‌کند قدر خود را بدانند. این به ویژه برای کودکان ADHD خوب است که اغلب پسرفت‌های مختلف را تجربه کرده و هر روز با انتقاد مواجه می‌شوند.