پراو

پراو

این زیبای مخوف آندم که محسور ناشناخته هایش می شوی دیگر پایانی بر این زیارت نیست. سفریست بی انتها و بی پایان، تلاشی پس از تلاشی دیگر،همواره در پیمایش سفری خستگی ناپذیر به عمق تاریکی هستی.

تفاوت دنیای غار با سایر رشته های کوهنوردی در تاریکی و سکوت بی نهایتش می باشد. سکوت موجب می شود دانش در تو قیل وقالی نداشته و مشاهده تو شفاف و بدون زنگار بر آینه وجود باشد،آنچه را که هست بازتاب دهی که در بازتاب حقیقی از وجود توست که هر عملی فضیلت و نیایش می شود.

هرچه در غار پراو بیشتر فرو می روی انگار در خود فرو رفته ای، عبور از تنگناهایش ، گذر از حفره های ناشناخته وجودت است و ناگهان خود را نه در عمق پراو که در ژرفنای ابعاد روح خود می یابی.

ادامه مطلب