ویلی بنگاس
روی قله جنوبی بودیم که با هیجان و شتاب به سمت قدمگاه هیلاری هجوم برد. شرپاها با اونهمه تجربه به هوای او بالا اومده بودند. قبلا هم توی کمپ اصلی با شور و حال همه تیمها رو تشویق به صعود می کرد. به تمام کمپها سرک می کشید و با سرپرستها و سردار شرپاها صحبت می کرد. خودش راهنمای یکی از تیمهای آمریکایی بود. معتقد بود بدون همکاری با هم امکان صعود وجود نداره. قبلا 4 بار سابقه صعود اورست رو داشت. اصلیتش آرژانتینی بود ولی آمریکا زندگی می کرد
بهش می گفتن ویلی ولی اسم اصلیش گیلرمو بود. سال 2003 با برادرش دامیان مسیری رو روی جبهه شمالی نوپتسه باز کرده بودند که به جرات میشه گفت از اون مسیرهای جاودانه هیمالیاست، مسیر روی گرده شمالی نوپتسه باز شده. اسم مسیرش هم مار بلورین با درجه سختی 5.9 ام چهار بود. خودش می گفت: 6 شب رو روی کارگاه معلق صبح کردیم. هربار از زیر مسیرشون رد می شدیم، واقعا تحسینش می کردیم. کلاه از سر آدم می افتاد وقتی مسیرشون رو می دید. از اون سال به بعد اسمشون تو هیمالیا معروف شد. اونها عضو تیم نورث فیث بودن و این شرکت پشتیبانیشون می کرد. حالا دیگه به برادران پاتاگونیایی شهرت دارن
نزدیک قله بودیم که داشت بر می گشت. یکی از بچه ها رو دید که عینک نزده، شروع کرد به داد و بیداد کردن، می گفت: تو نمی فهمی چی کار می کنی، همه رو بدبخت می کنی، زود عینکت رو بزن، بعد بهم گفت: چرا چیزی بهش نمی گی، می دونی، خودتون بیچاره می شید وقتی نتونه جلوش رو ببینه؟! با عصبانیت گفتم: چندین بار بهش گفتم ولی گوش نمی ده. گفت: بزن تو سرش تا عینکش رو به چشمش بزنه! او رفت و ما هم
صبح زود از گردنه پائین می رفتیم، اون نفر رو که تا صبح از چشم درد نخوابیده بود سه نفر برده بودنش تو طناب، یکی کارابینش رو می انداخت و دو نفر دیگه با طناب جلوی سقوطش رو گرفته بودند. ویلی رسید، می خندید و گفت: شانس آوردی اون بالا گرفتارش نشدی وگرنه همه اینها رو به کشتن می دادی. حالا هم حقته درد بکشی
نزدیکای کمپ 2 باز دیدمش، از سمت کمپ ما می آمد، رفته بود به یکی از بچه ها که حالش خوب نبود سر بزنه، می گفت: تو برنامه تابع نفر نباش، این نفره که باید ازت اطاعت کنه، می گفت: اگر دیدی حرف گوش نمیکنه بزن تو سرش و برش گردون، می گفت: یک نفر جون همه رو به خطر می اندازه، اینجا هیچکس اجازه اشتباه نداره. و باز اون رفت و ما همبعد از اون همواره پیگیر اخبار صعودهاشون بودم. اون سال او به لاتوک 1 رفت ولی دست خالی برگشت
این دو برادر امسال باز هم به لاتوک 1 بازگشتند، اما ظاهرا باز هم دشواری مسیر و خطر سقوط بهمن اونها رو از صعود باز داشته
بهرحال خوندن بخشی از سابقه ویلی خالی از لطف نیست
روی قله جنوبی بودیم که با هیجان و شتاب به سمت قدمگاه هیلاری هجوم برد. شرپاها با اونهمه تجربه به هوای او بالا اومده بودند. قبلا هم توی کمپ اصلی با شور و حال همه تیمها رو تشویق به صعود می کرد. به تمام کمپها سرک می کشید و با سرپرستها و سردار شرپاها صحبت می کرد. خودش راهنمای یکی از تیمهای آمریکایی بود. معتقد بود بدون همکاری با هم امکان صعود وجود نداره. قبلا 4 بار سابقه صعود اورست رو داشت. اصلیتش آرژانتینی بود ولی آمریکا زندگی می کرد
بهش می گفتن ویلی ولی اسم اصلیش گیلرمو بود. سال 2003 با برادرش دامیان مسیری رو روی جبهه شمالی نوپتسه باز کرده بودند که به جرات میشه گفت از اون مسیرهای جاودانه هیمالیاست، مسیر روی گرده شمالی نوپتسه باز شده. اسم مسیرش هم مار بلورین با درجه سختی 5.9 ام چهار بود. خودش می گفت: 6 شب رو روی کارگاه معلق صبح کردیم. هربار از زیر مسیرشون رد می شدیم، واقعا تحسینش می کردیم. کلاه از سر آدم می افتاد وقتی مسیرشون رو می دید. از اون سال به بعد اسمشون تو هیمالیا معروف شد. اونها عضو تیم نورث فیث بودن و این شرکت پشتیبانیشون می کرد. حالا دیگه به برادران پاتاگونیایی شهرت دارن
نزدیک قله بودیم که داشت بر می گشت. یکی از بچه ها رو دید که عینک نزده، شروع کرد به داد و بیداد کردن، می گفت: تو نمی فهمی چی کار می کنی، همه رو بدبخت می کنی، زود عینکت رو بزن، بعد بهم گفت: چرا چیزی بهش نمی گی، می دونی، خودتون بیچاره می شید وقتی نتونه جلوش رو ببینه؟! با عصبانیت گفتم: چندین بار بهش گفتم ولی گوش نمی ده. گفت: بزن تو سرش تا عینکش رو به چشمش بزنه! او رفت و ما هم
صبح زود از گردنه پائین می رفتیم، اون نفر رو که تا صبح از چشم درد نخوابیده بود سه نفر برده بودنش تو طناب، یکی کارابینش رو می انداخت و دو نفر دیگه با طناب جلوی سقوطش رو گرفته بودند. ویلی رسید، می خندید و گفت: شانس آوردی اون بالا گرفتارش نشدی وگرنه همه اینها رو به کشتن می دادی. حالا هم حقته درد بکشی
نزدیکای کمپ 2 باز دیدمش، از سمت کمپ ما می آمد، رفته بود به یکی از بچه ها که حالش خوب نبود سر بزنه، می گفت: تو برنامه تابع نفر نباش، این نفره که باید ازت اطاعت کنه، می گفت: اگر دیدی حرف گوش نمیکنه بزن تو سرش و برش گردون، می گفت: یک نفر جون همه رو به خطر می اندازه، اینجا هیچکس اجازه اشتباه نداره. و باز اون رفت و ما همبعد از اون همواره پیگیر اخبار صعودهاشون بودم. اون سال او به لاتوک 1 رفت ولی دست خالی برگشت
این دو برادر امسال باز هم به لاتوک 1 بازگشتند، اما ظاهرا باز هم دشواری مسیر و خطر سقوط بهمن اونها رو از صعود باز داشته
بهرحال خوندن بخشی از سابقه ویلی خالی از لطف نیست
سال هشتادو هفت پاتاگونیا، دیواره فیتس روی، دهلیز بزرگ
سال هشتادوهشت آتنسوریج 19328 فیت مسیر جدید در جبهه شمالی
سال نودو پنج ترانگو تاور، برج بی نام، مسیر سایه کتاب
سال دو هزار کوه کورنو با ارتفاع 17000 فیت، اولین صعود قله از جبهه جنوبی
سال دو هزار مسیر جدید بر روی اوشاپالکا در پرو، بنام پیغام من
سال دو هزار آکانکاگوآ صعود سریع
سال دو هزار دنالی در مدت 16 ساعت
سال دو هزار و دو صعود تمامی خط الراس کوه در مدت 16 ساعت
سال دو هزار و سه نوپتسه صعود مسیر مار بلورین
و پنج بار صعود اورست
دو بار چوآیو
هشتادو پنج صعود به ال کاپیتان در مدت 10 سال
هجده صعود دیواره هاف دام در مدت 10 سال
چهار صعود به آمادابلام
تلاش برای صعود جبهه شمالی ژانو
دو بار صعود چو آیو
بیست و هفت بار صعود به آکانکاگوآ از جمله مسیر جدید در جبهه غربی
سی صعود به قلل بالای 20000 فیت آند
سال دو هزار کوه کورنو با ارتفاع 17000 فیت، اولین صعود قله از جبهه جنوبی
سال دو هزار مسیر جدید بر روی اوشاپالکا در پرو، بنام پیغام من
سال دو هزار آکانکاگوآ صعود سریع
سال دو هزار دنالی در مدت 16 ساعت
سال دو هزار و دو صعود تمامی خط الراس کوه در مدت 16 ساعت
سال دو هزار و سه نوپتسه صعود مسیر مار بلورین
و پنج بار صعود اورست
دو بار چوآیو
هشتادو پنج صعود به ال کاپیتان در مدت 10 سال
هجده صعود دیواره هاف دام در مدت 10 سال
چهار صعود به آمادابلام
تلاش برای صعود جبهه شمالی ژانو
دو بار صعود چو آیو
بیست و هفت بار صعود به آکانکاگوآ از جمله مسیر جدید در جبهه غربی
سی صعود به قلل بالای 20000 فیت آند
منابع
.jpg)
0 نظرات:
ارسال يک نظر